حواشی پیرامون برگزاری کنسرت و پوشش خبری آن؛ مقصر کیست؟

1

موسیقی پارس – هاتف حسینی: بسیاری از هواداران موسیقی پاپ توانایی خرید بلیط کنسرت خواننده های محبوب خود را ندارند، به همین واسطه چند سالی است که سایت های خبری پوشش این کنسرت ها را انجام می دهند تا شاید کمکی به هرچه بهتر برگزار شدن این کنسرت ها شود. پوشش خبری کنسرت ها دردسر های بسیاری برای سایت های خبری دارد و این کار تنها تعاملی دوجانبه بین اصحاب رسانه و موسسات فرهنگی هنری است برای پیشبرد ارزش های هنری موسیقی که خوشبختانه تا به حال این تعاملات نتایج بسیار خوبی داشته و گزارش های تصویری و متنی وبسایت های خبری توانسته محبوبیت خاصی بین طرفداران موسیقی پیدا کند، اما در این بین انتقاداتی هم بر شیوه برگزاری و پوشش خبری این کنسرت ها وارد است:

اصل امانتداری و عدالت برای خبرنگاران

اولین نقد را متوجه اصحاب رسانه می کنیم که بعضاً دیده شده گزارش های خود را با قصد و قرض نوشته و یا اصلاً کنسرتی را پوشش نمی دهند که این خود جای بحث بسیار دارد، اما خلاصه ی مطلب اینجاست که بعضی خبرنگاران و خبرگزاری ها اصل عدالت و امانتداری را رعایت نمی کنند و منافع شخصی خود را بر منافع اصلی حوزه موسیقی ارجع می دانند.

معرفی عکاس و خبرنگار با اعمال شاقه!

معرفی کردن عکاس و خبرنگار آنقدر جالب است که شاید برای آفیش کردن (معرفی کردن) یک خبرنگار و عکاس باید بیش از شش روز با عوامل شرکت در تماس باشی تا شاید در صورت لطف و مرحمتشان یک عکاس آن هم فقط برای یک سانس معرفی کنی. شاید اگر این اتفاق یک یا دو بار رخ می داد بیان کردنش کار بسیار ناپسندی بود ولی این اتفاق چندین دفعه رخ داده و نکته جالب توجه اینجاست که این اتفاقات تنها در رابطه با یک یا دو موسسه رخ می دهد و بقیه موسسات با رویی باز با این مسئله برخورد می کنند.

بک استیج اختصاصی

یکی از مهم ترین رخداد های یک کنسرت حضور دیگر هنرمندان است که البته با عنایت به قوانین فوق العاده بعضی سالن ها عکاسی از مهمان ها و حتی جمعیت ممنوع می باشد. به همین خاطر بعد از اجرای زنده مهمانان ویژه در پشت صحنه حاضر می شوند تا عکس های یادگاری ای بگیرند که البته همین هم فقط مختص چند عکاس است تا خدایی نکرده رقابت در شرایط مساوی پیش نیاید.( شاید کنسرت گروه آریان که محسن رجب پور اجازه حضور علاقه مندان به بک استیج داد را یک اتفاق بسیار کمیاب تلقی باشد.)

جایگاه خبرنگاران

بیشتر موسسات برخورد خوبی با خبرنگاران دارند و همیشه جایگاه خوبی برایشان در نظر می گیرند اما هستند موسساتی که با بهانه های بسیار جالب حاضر به همکاری نیستند. به طور حتم این اتفاقات ضرری برای سایتهای خبری ندارد، چرا که اصولا پوشش خبری کنسرت ها دقیقا مثل این می ماند که یک خبر یا مصاحبه را همزمان ده سایت خبری منعکس کنند و این دیگر ارزش خبری برای آن وبسایت ندارد.( باز هم همان یک یا دو موسسه هستند که یا ته مانده بلیط های فروخته نشده شان را نصیب خبرنگاران می کنند و یا اصلا جایگاهی برای آنها در نظر نمی گیرند.)

بهای گزاف بلیط ها، مقصر کیست؟

بلیط کنسرت های پاپ معمولاً از 30 هزار تومان آغاز و تا 100 هزار تومان هم ادامه دارد و تهیه آن برای خانواده های متوسط امری بسیار سخت است چرا که برای مثال یک خانواده 3 نفره برای یک ساعت و نیم باید چیزی حدود 200 هزار تومان پرداخت کند که این مبلغ شاید یک سوم درآمد آن خانواده باشد.

اما این قیمت های بالا دلایل زیادی دارند، یکی از آنها مبلغ کرایه سالن است که برای هر شب اجرا چیزی در حدود 30 الی 40 میلیون تومان برای تهیه کننده هزینه دارد. دستمزد خواننده و اعضای گروهش به اضافه موارد جانبی را نیز اضافه می کنیم و چیزی بیش از 60 میلیون تومان می شود.(قیمت ها تقریبی بوده) با توجه به گنجایش تقریبی 1600 نفری سالن ها (دو سانس در یک شب 3200 نفر) بتوان با یک حساب سر انگشتی به این نتیجه رسید که برای هر صندلی در هر سانس نزدیک به 20 هزار تومان هزینه داده می شود. حال هزینه های دیگر نیز هست که از آنها چشم پوشی کردیم.

کنسرت با طعم یک جا نشینی

بسیاری از طرفداران برای خریدن بلیط یک سانس کنسرت مدتها برنامه ریزی می کنند تا هزینه آن را بتوانند بپرادزند اما وقتی در سالن حاضر می شوند حتی از کوچکترین مزایای یک اجرای زنده بی بهره اند. نه می توانند دوربین عکاسی و فیلم برداری با خود داشته باشند و نه می توانند با خواننده محبوبشان عکس بگیرند (جز در موارد خیلی خاص) و نه حتی قادر به ایستاده تشویق کردن هنرمند خود هستند.شاید بهتر باشد تا برای صندلی های سالن کنسرت کمربند هایی تعبیه شوند تا به محض اجرای خواننده دیگر کسی توانایی تکان خوردن را هم نداشته باشد!

در آخر باید بابت صدور مجوز همین کنسرت ها هم از مسئولین ذیربط تشکر کرد چرا که در این فضای غبار آلود موسیقی همین چند اجرا هم می تواند مرحمی باشد برای اهالی موسیقی که این روزها زیاد احوال خوشی ندارند.

منبع: اختصاصی موسیقی پارس

یک دیدگاه

  1. گل گفتی
    کنسرت احسان بودم با احسان میخوندم (البته اکثرهم میخوندن من یه جور دیگه میخوندم) این یارو که بلیطا رو میده اومد گفت یک بار دیگه بخونی میندازمت بیرون خب الان یعنی چی من اومدم احسانو ببینم اونم از فاصله 10 کیلومتری بعدش تا میرسم ازش خبری نباشه باهاش نخونم فقط بشینم نگاهش کنم انصاف داشته باش سانسی 70 هزار هم بدم در صورتی که من نوجون خیلی کار کنم دوتا مشتری واسه وب هاستم داشته باشم بشه 70 تومن تازه بد مسیری برج میلاد هم بگذرد که فقط یا تاکسی تلفنی یا با ماشین خودت
    تاکسی تلفنی از انقلاب تا برج 10 هزار میگیره با ماشین هم لیتری 700 تومن بنزین یک چی حدود 3 هزار تومن در میاد

    در مورد اجاره یک سانس 30-40 میلیون اینه که واقعا درک نمیشه کرد که مدریت برج میلاد فقط میتونه در عرض یک سال هفته ای 2 احرا هم داشته باشه میشه 4 میلیارد اگه واسه ساخت سالن همایش 3 میلیارد هزینه کرده باشن 1 میلیاردش سوده الان 3 ساله که تقریبا کنسرت ها سال همایش میلاد برگزار میشه حالا با این توصیف یعنی یک چی حدود 8 میلیارد در آمد سالن همایش بوده یعنی واقعا به نظرتون زیاد نیست.! یک معدن درجه1 سنگ ساختمانی در ایران 4 میلیارد ارزش داره! البته سود خالص حساب نکردیم(هزینه برق و…) اما با اون ها هم یک سرمایه عظیمی هست که تنها کسی که ضرر میکنه کسیه که میره کنسرت! تازه بعد محرم بیلیط کنسرت ها گرون شده.
    نمیدونم چی بگم میخوان فرهنگ جامعه بره بالا یا اینکه جیباشون رو پر پول کنن کاش رسیدگی بشه!

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید