آخرین اخبار : قطعه مشترک محمدرضا گلزار و سینا سرلک برای سریال ساخت ایران آلبوم «بازگشت به رویاپردازى» در ایران و به صورت دیجیتال در آمریکا منتشر می‌‌شود آلبوم بابک جهانبخش به زودی منتشر می شود «آتش مهر» منتشر شد کلیپ «خوان آسمانی» با صدای پیام عزیزی و با حمایت دکتر پور زرندی منتشر می‌شود تور کنسرت بهنام بانی در استرالیا برگزار می شود ریمیکس قطعه «تو‌بری بارون» با صدای محمد علیزاده منتشر شد ریمیکس قطعه ی » آرزوی آرامش » با صدای « مهرزاد خواجه امیری » منتشر شد. «منو ببین» تازه ترین اثر با صدای مازیار سارمه منتشر می شود بزرگترین کنسرت راک کشور با ارکستر سمفونی توسط گروه شهاب صادقی برگزار شد
ماه عسل
تور گرجستان
تور گرجستان
به خوانندگی علاقه ندارم

سامان احتشامی: موسیقی های امروزی ماندگار نیستند

۲۸ فروردین ۱۳۹۷ ساعت ۲۳:۵۹ مصاحبه کد خبر :82478

موسیقی پارس_ملیکا انصاری: سامان احتشامی از جمله نوازندگان مطرح و موفق پیانو در ایران است که علاوه بر تولید آثار موسیقی، در آموزشگاه خود نیز تدریس می کند تا علاقه مندان به نوازندگی با شناخت بیشتری در حوزه موسیقی فعالیت کنند.

در ادامه می توانید مصاحبه اختصاصی و مفصل این هنرمند را بخوانید:

ابتدا بیوگرافی خود را بفرمایید تا مخاطبان با شما بیشتر آشنا شوند.

سامان احتشامی

متولد ۱ اردیبهشت ۱۳۵۷ هستم. حدودا در سن سه سالگی بودم که پدربزرگم از شاه عبدالعظیم تنبک کوزه ای خرید و من خوب می نواختم، به حدی که مجلسی را پیش می بردم. حدودا ۷ ساله بودم که مادرم برای خودش پیانو خرید و من هم شروع به نواختن و یادگیری پیانو کردم. در زمان تحصیل هم ۱۷ مدرسه عوض کردم تا وارد دانشکده ی هنر و معماری شدم و سپس به دانشگاه موسیقی رفتم و بعد از آن آموزشگاه موسیقی احتشامی و موسسه ی فرهنگی هنری آوای باغ مهر را تاسیس کردم.

 

دلیل اصلی شما برای نواختن پیانو چه بود؟

من با همه ی ساز ها کار می کنم، به عنوان مثال ساز های مضرابی (سنتور، تار، سه تار و…) و دف و تنبک و دایره و خیلی از ساز های دیگر، اما پیانو ساز اصلی من شد؛ چون راهنمایی شدم برای این ساز و مرحوم استاد فرامرز پایور روزی به من گفتند: (با کمال ادب و احترام به تمام نوازندگان ساز های سنتی)، کسی که ساز سنتی مثل تنبک می نوازد از لحاظ شرایط اقتصادی پایین تر از کسی است که ساز هایی مثل پیانو می زند چون قیمت این ساز ها هم کمتر است و به تبع هزینه ی کمتری برای کلاس سازش می پردازد و این یک حرف منطقی بود، چرا که همین الان هم قیمت کلاس پیانو سه برابر سازهای دیگر است و حداقل قیمت پیانو حدود ۱۵ میلیون است. در واقع به طور تخصصی پیانو را دنبال کردم که از لحاظ مالی تامین تر باشم.

 

 

تا کنون به حضور در عرصه خوانندگی فکر کرده اید؟ 

صدای خیلی خوبی دارم اما به خوانندگی علاقه ای ندارم و کار خوبی نمی دانم، چون نمی پذیرم نوازنده ای زحمت بکشد اما فقط عکس خواننده روی جلد برود. کار آهنگسازی و تنظیم و نوازندگی طول می کشد؛ اما خواننده نهایتا یک ساعت کار را میخواند و به اسم او تمام می شود، چون ما کشور خواننده سالاری داریم و زحمت نوازنده ها و آهنگساز ها به چشم نمی آید و من بسیارخوشحالم که در برنامه ی دورهمی بعد از چندین سال ممنوعیت نمایش ساز، در تلویزیون ساز زدم.سامان احتشامی

خواننده ی بسیار مطرحی ۲۰ سال پیش به من پیشنهاد همکاری در نوازندگی پیانو و آواز داد که البته این کار را هم کردیم اما من قبل از کار گفتم که شروطی دارم. او ناراحت شد که من چرا شرط گذاشتم؛ اما من این کار را کردم و شرط هایم هم این بود که اولا شرکتی که قرار است اثر را پخش کند را من انتخاب کنم و دوم آن که هرچقدر که او پول می گرفت برای خواندن، من نیز به همان میزان دریافت کنم. من عقیده دارم که درصد بیشتری از هنر خوانندگی، مربوط به استعداد ذاتی و خدادادی می شود اما نوازندگی به غیر از لطف خدا، بیشتر تلاش افراد است و برای همین درست نمیدانم که خواننده بدون نوازنده مطرح شود؛ تا جایی هم که توانستم تن به این ذلت ندادم و تا الان هر کاری با هر خواننده ای کردم حتما عکس و اسم خودم را بزرگ و در کنار همان خواننده قرار دادم. با افتخار هم می گویم که خیلی از مواقع جای خواننده ها خواندم، تا به آنها یاد دهم چگونه بخوانند؛ اما به این دلایل تا الان نخواندم و خدا را شکر مسائل مادی برایم پیش نیامده که بخواهم خواننده شوم.

 

به طور کلی نظر شما درباره ی خواننده های امروز جامعه و جوی که در موسیقی حاکم شده چیست؟

هر خواننده که خوانده و یک شبه معروف شده، ۵ سال بیشتر دوام نیاورده و همان طور که یک دفعه آمد و دیده شد یک دفعه هم رفت. چون افراد کم سنی که آن ها را می پسندند بزرگ می شوند و سلیقه های شان متفاوت می شود. هم اکنون در جامعه دو نوع موسیقی بیشتر نداریم: دسته ی اول آهنگ های نوستالژی که افراد با سن و سال بیشتر با آن خاطره دارند و لذت می برند و دسته دوم، موسیقی برای اکثر نوجوانان و جوانان که دنبال جایی می گردند تا داد بزنند، اما اکنون در جامعه، افراد ۴۰ ساله آهنگی برای گوش کردن ندارند. من خودم  15 سال است که  آهنگ جدید گوش نکرده ام و اگر بخواهم این کار را انجام دهم، آهنگ های قدیمی یا آثار خودم را گوش میکنم. خیلی از خواننده های پاپ را نمی شناسم و دنبال شناختن و گوش کردنشان هم نرفتم چون علاقه ای ندارم. دلیل اصلی آن هم غیر از علاقه، آن است که من شغلم موسیقی است و ساعت زیادی در روز این کار را انجام می دهم و وقتی که ماشین می خرم از اول ضبط آن را بر می دارم و اگر بخواهم موسیقی گوش کنم ترجیح می دهم آهنگ هایی باشد که از آن ها لذت می برم. من نیز در حال تولید آهنگ جدید هستم و به جز کار های خودم، آهنگ جدید دیگری گوش نمی کنم.

 

سامان احتشامی

درباره ی یک شبه معروف شدن بعضی از خواننده های امروزی که ما بین صحبت به آن اشاره کردید بیشتر توضیح می دهید؟

بله، خواننده هایی که یک شبه به وسیله ی پول یا تبلیغات یا تهیه کننده ای قوی، دیده می شوند، کارشان به فروش می رود و بعد تمام می شود؛ چون ما در کل دو نوع موسیقی داریم : ماندگار و مصرفی. آهنگ پاپ هم که اسم آن رویش است؛ آهنگی که قرار است مردم مدتی آن را زمزمه کنند و موسیقی های امروزی ماندگار نیستند. این را می گویم چون خودم در این کارم و سواد موسیقی را دارم .

 

خیلی از افرادی که این روزها به قولی یک شبه به شهرت رسیدند، سال ها تلاش کردند و سابقه ی قابل توجهی دارند، حتی بعضی از آنها مدتی موسیقی تدریس کرده اند. اگر این افراد بتوانند مطابق سلیقه ی جامعه پیش بروند هم باز موضوع مصرفی بودن در باره ی آن ها صادق است ؟

اگر بتوانند که بسیار خوب است اما کم داریم، چون کسی که برای کارش زحمت کشیده تن به خیلی از ذلت ها نمی دهد. مثلا یکی از کارهایی که تهیه کننده ها می کنند آن است که می گویند مثلا به مدت سه سال در گروه ما بخوان و در این مدت حق نداری با فرد دیگری همکاری کنی و با این مسئله، خواننده مجبور می شود در هر سوله ای با هر امکاناتی و برای هر ارگانی که دوست ندارد، برنامه اجرا کند و البته در فعالیت هنری به خصوص کار موسیقی، مسئله آنقدر زیاد است که نمی شود با تبلیغات به ماندگاری ادامه داد. اما در کل جامعه هم نیاز به موسیقی مربوط به افراد جوان و نوجوان هم دارد و بودنشان در این مدت زمان خوب است اما نمی توان منکر این مسئله شد که برای افراد رده ی سنی۴۰ سال، آهنگی نیست.

 

اما کنسرت بسیاری از این افراد را بیشترطیف خانواده تشکیل می دهد.

خانواده برای فرزندش که از این آهنگ ها  لذت می برد، به کنسرت می رود؛ برای آن که فرزندش در امان باشد و فقط برای حمایت از او این کار را می کند ولی قطعا پدر خانواده از آن موسیقی لذت نمی برد.

 

روند فضای موسیقی امروز  را چه طور ارزیابی می کنید؟

هیچ روندی در موسیقی نداریم چون برنامه ی منسجم و اختصاصی برای موسیقی در جامعه نداریم. ما در کل تلویزیون فقط یک برنامه برای موسیقی داریم که ساز در آن دیده نمی شود. برنامه ی ساعت ۲۵ شبکه ی ۵ که به همه ی دست اندرکاران آن وقتی برای برنامه دعوتم کردند، گفتم تا وقتی ساز نشان داده نشود من نمی آیم و برنامه ی موسیقی که در آن ساز نباشد، برنامه ی موسیقی نیست. ما هیچ ارگانی که از موسیقی حمایت کند، نداریم و تمام تولیدات موسیقی خصوصی است و هیچ کاری هم برای بهتر شدن این اوضاع نمی توانیم انجام دهیم. من تا کنون هیچ درآمدی از آثار و کنسرت هایم نداشته ام و فقط برای ارضای روحی خودم، این کار ها را انجام دادم واگرنه از لحاظ مالی، از آموزشگاهی که تاسیس کردم تامین می شوم.

 

چه شد که وارد کار تدریس و تاسیس آکادمی موسیقی شدید؟

من ۱۴ سالم بود که اولین اثرم به اسم «باغ به باغ» توسط شرکت «ماهور» منتشر شد. بعد از انتشار، در خانه نشسته بودم که آقایی دم در خانه ی ما آمد و از آن زمان پیانو درس دادن من شروع شد و همان طور افراد، من را به یکدیگر معرفی کردند و بعد حدود ۱۰ سال در آموزشگاه های مردم تدریس کردم تا توانستم آموزشگاه خودم را تاسیس کنم. آن اوایل که در آموزشگاه های دیگران درس می دادم، سر در آموزشگاه زده بودند که تدریس پیانو توسط سامان احتشامی و چون اثر منتشر کرده بودم، این موضوع در جذب مردم بسیار تاثیر داشت و من را می شناختند و آن جا بود که فهمیدم تولید اثر، چقدر می تواند موثر باشد. تا چند سال قبل هم در آموزشگاهم فقط خودم تدریس می کردم و به من می گفتند که افراد دیگری هم باید باشند برای این کار، اما میگفتم که باید ببینم چه کسی به بچه های مردم چه چیزی و چه طور درس می دهد، در حال حاضر نیز ابتدا استادان خودم را تحت نظر می گیرم. همه ی شاگرد هایم که دیگر الان پیانو می نوازند، آن زمان در آموزشگاه های دیگران درس می دادند.

 

چقدر به آینده ی شاگرد هایی که تربیت می کنید امیدوارید؟

 هیچ امیدی ندارم، چون هنرمندان جوان باید خودشان دنبال این کار بروند و رشد کنند و تبلیغات کنند تا آثارشان دیده شود. کسی در هنر دست آدم را نمی گیرد؛ هر کسی هم که پیشنهاد همکاری می دهد حتما به خاطر خودش است نه پیشرفت هنرمند.

 

در حال حاضر فضای بهتر و پیشرفته تری در حوزه ی یادگیری آکادمیک موسیقی داریم؛ آیا این مسئله توانسته افراد بهتری را در موسیقی به جامعه معرفی کند؟

بیشتر این دانشگاه ها که در حال بسته شدن است ( با خنده)، چون از نظر من، افراد منفور جامعه ی موسیقی، استاد دانشگاه می شوند؛ چرا که استاد دانشگاه تا ساعت  3 در دانشگاه درس می دهد و در آخر به دانشجویان نمره نمی دهد که با او کلاس خصوصی موسیقی بردارند. یکی دو تا از دانشگاه هایی که دیدند این موضوع در حال فاش شدن است و سواد دانشجویان بیشتر از اساتید است، در حال بسته شدن و مخفی کردن این مسئله هستند. از نظر من موسیقی احتیاج به هیچ مدرک تحصیلی ندارند و چیزی است که خود فرد باید جدا دنبالش برود و یاد بگیرد و همه چیز بستگی به میزان هنر و توانایی آن فرد دارد.سامان احتشامی

 در میان آلبوم ها و قطعاتی که تولید کردید، از نظر خودتان کدام موفق تر بوده است؟

من بیش از ۴۰ اثر تولید و منتشر کردم و در ۵۰۰ قطعه دیگران نوازندگی و آهنگسازی انجام دادم. ۷ ، ۸ تا آلبوم دارم که اولین آلبومم به اسم «باغ به باغ»  از بقیه موفق تر بود؛ چون در زمان انتشارش سال ۱۳۷۱، اگر شما می خواستید پیانو بشنوید یا باید آثار جواد معروفی را می شنیدید یا پیانوی سامان احتشامی و چیز دیگری نبود، برای همین کار من دیده شد.

 

ممنوعیت نوازندگی بانوان روی صحنه مسئله ای است که چند وقتی هست کم و بیش مشاهده شده، به نظر شما بانوان در عرصه ی موسیقی جایگاه موثری دارند که با عدم حضورشان جای خالی احساس شود؟

به نظر من جدای از آن که ممنوعیت حضور نوازندگان زن روی صحنه، کار کاملا اشتباهی است، در تفاوت بین زن و مرد همان طور که ذات زن ضعیف تر از مرد است اما به همان اندازه مدیریت بهتری دارند و تفکراتی  می تواند داشته باشد که یک مرد نمی تواند. منظورم آن است که زن باید مدیریت کند و مرد باید کارها را انجام دهد و این دو نفر در کنار هم می توانند کامل شوند و زن و مرد همه جا باید در کنار هم حضور داشته باشند. در نوازندگی هم حتما حضور زن ها الزامی است و مخالفت با این موضوع، قطعا حرف اشتباهی است. اگر هم مسئله زیبایی است، این تنها در زن ها نیست، مرد ها هم زیبایی دارند و در کل آدمیزاد ازهر چیز زیبا لذت می برد اما محدودیت زن ها به این دلیل قابل قبول نیست.

 

برای گسترش موسیقی بی کلام در جامعه چه باید کرد؟

در جامعه ی ما هر چیزی که شاید خیلی جاها لازم نبوده مخصوصا در مدارس یاد گرفته ایم اما پایه ای ترین اطلاعات را درباره ی خیلی از مسائل نداریم، نه تنها در حوزه ی موسیقی حتی ورزش؛ ما برنامه ی تخصصی برای ورزش نداریم تا اطلاعات مردم را افزایش دهد که حتی فرق بین رشته های مختلف ورزشی را بدانیم. موسیقی هم همین است، وقتی در تلویزیون ساز نشان داده نشود انتظاری از پیشرفت دانش مردم و جا افتادن موسیقی بی کلام نمیتوانیم داشته باشیم.

 

در حال حاضر به جایگاهی که می خواستید، رسیده اید؟

من جایگاهی را از اول نمی خواسته ام که دنبالش باشم چون زیاد آدم آینده نگری نیستم. از این روزهای زندگی ام راضی هستم اما گاهی خیلی خسته می شوم و دنبال چند ساعت وقت خالی می گردم اما برای امرار معاش هم که شده مجبورم روزی ۱۲ ساعت  کار کنم و من حتما در تمامی این ساعات پا به پای استادان آموزشگاهم درس می دهم.

سامان احتشامی

برنامه شما برای آینده چیست؟

 تولید موسیقی و ادامه ی روند کار آموزشگاه، برایم به یک اندازه اولویت دارند. ما از سال ۹۶ که شروع کردیم، ۹ آلبوم ساختیم که ۳ تا از آن ها تا کنون منتشر شد (همایون های همایون به مناسبت تولد استاد همایون خرم – گریبان که علی عمرانی اشعار شعرای به نام ایرانی را اول روایت کرده و متناسب با حال و صدای روایت دکلمه آهنگ ساخته شده و این تفاوت اصلی با بقیه ی کار های این سبکی است – چکیده ای از موسیقی های فیلم ساخته شده توسط  خودم  که به صورت موسیقی فیلم ۱ و ۲ در آمده و موسیقی فیلم ۱ تا الان به انتشار رسیده است) بقیه هم (جدایی تو با صدای همایون کاظمی که روی آثار استاد ملک است– اثر تلفیقی ملودیکا و تنبک به اسم ملوتنبک –ملودیکافه که آثار مخصوص فضای کافه است ترکیب پیانو و ملودیکا و پرکاشن- آثار استاد سامان احتشامی که با ارکستر بزرگ همکاری داشتند – آثار بیات تهرانی با صدای هومن حاجی عبدللهی ، موسیقی دهه ی ۲۰ و ۳۰  که با پیانو اجرا می شوند) غیر از آلبوم ها نیز یک موسیقی فیلم به اسم آب و آیینه به کارگردانی آقای خسروی فر ساختم.

 

برای هر کدام از آلبوم ها جشن امضا برگزار می کنید؟

 نه، برگزاری جشن امضای آلبوم را نمی پسندم و دلیلی هم برای این کار نمیبینم و بیشتر آن مکانی که جشن در آنجا گرفته شده سود می برد. اگر هم تبلیغ کار هنری که هنرمند ساخته باشد برای مردم است، دلیلی ندارد بقیه ی هنرمند ها دعوت شوند.

 

در فکر برگزاری کنسرت هستید؟

 فروردین ماه کنسرت نداریم برای آن که عید است، اردیبهشت ماه هم که بعد از عید است مردم پول هایشان را درعید خرج کرده اند، خرداد هم که امتحانات است، تیرهم زمان کنکور است و همه درگیرند مرداد هوا گرم است چون صدای بادبزن بیشتر از صدای ساز است، شهریور هم زمان اثاث کشی و ثبت نام کردن در مدرسه است، مهر ماه خواب مردم تنظیم نیست، آبان و آذر هم محرم و صفر است، دی ماه کنسرت نمی دهیم چون سرد است و یخبندان، بهمن ماه هم که نمی شود چون دهه ی فجر است و تبلیغات دهه ی فجر آنقدر بزرگ است که تبلیغات ما دیده نمی شود، اسفند ماه هم که مردم درگیر خرید عید هستند. اما با این وجود تلاشم را کردم که حداقل سالی یک بار کنسرت داشته باشم.

وبگردی

سیامک عباسی امیرعباس گلاب

اجرای مشترک سیامک عباسی و امیرعباس گلاب در کنسرت عاشقانه های پاپ

کنسرت محسن یگانه

ویدیو اجرای محسن یگانه در شب تولدش