موسیقی هنر نیست ؟!

5

موسیقی پارس – هاتف حسینی: اگر موسیقی را محبوب ترین هنر در جهان بنامیم، سخن گذافی نگفته ایم. تنها هنری که می توانیم در همه حال از آن بهره ببریم همین موسیقی است. در شادی و غم همه ما سهیم است و استفاده از آن هیچ زمان و مکان خاصی نمی شناسد. همین هنر همه فن حریف این روزها آنچنان مظلوم و مهجور واقع شده است که تقریباً هیچ کسی صدای آن را نمی شنود. فضای موجود را می توانیم حاصل بی تدبیری های برخی مسئولین و همچنین تجاری نگاه کردن برخی هنرمندان دانست. البته جای بسی خوشحالی است که با وجود تمام این محدودیدت ها موسیقی بر روی نوار پیشرفت قرار دارد.

موسیقی هنر نیست

شاید بهتر باشد برای اثبات این حرف نقل به مضمون کنم، حمیدرضا نوربخش مدیر خانه موسیقی در مراسم تشییع پیکر استاد حافظی گفت: ” به همه کاندیداهای محترم عرض می کنم که لطفا تکلیف خود را با موسیقی مشخص کنید. ما دوست نداریم که شما از نام بردن عنوان موسیقی ترس و ابایی داشته باشید. شما در این چند روز هرگاه از برنامه های فرهنگی گفتید فقط نام سینما را بردید. آیا موسیقی هنر نیست که از آن نامی نمی برید؟ ”
فکر نمی کنم در این مورد دیگر نیازی به توضیح بیشتر باشد.

پاپ اصلاً موسیقی نیست

این جمله را طی سالیان گذشته، مکرراً از سوی مسئولان موسیقی شنیده ایم. اینکه پاپ اصلاً موسیقی نیست و نیازی به توجه ندارد و حتی برای به حاشیه راندن آن باید دست به هر اقدامی زد. شاید بزرگترین توهین به خوانندگان پاپ همین حضورشان در بخش ” جانبی ” جشنواره موسیقی فجر باشد، چرا که عملاً از آنها برای تأمین هزینه های اقتصادی جشنواره استفاده ای ابزاری – اقتصادی می کنند. از سوی دیگر می بینیم که خوانندگانی چون احسان خواجه امیری، حامی، نیما مسیحا، مانی رهنما و . . . که موسیقی را جدی دنبال می کنند و دنبال تولید آثار فاخر هستند چگونه در گرفتن مجوز دچار مشکل می شوند و از سوی دیگر خوانندگان مصرفی آنقدر راحت کارهای درجه چندم سراسر ایراد خود را هر ساله با مجوز رسمی وارد بازار می کنند.
شاید این برخورد صرفاً برای به حاشیه بردن موسیقی پاپ باشد، در صورتی که این نوع مسائل باعث می شوند موسیقی مصرفی جایگزین موسیقی فاخر شود. همان گونه که دیده می شود اکثر خوانندگان پاپ برای فروش آلبوم هایشان رو به کارهای به اصطلاح سیستمی بیاورند و اصل موسیقی در حاشیه قرار می گیرد.

بی مهری رسانه ملی به موسیقی

وجود رسانه تصویری می تواند کمک به سزایی به موسیقی پاپ کند، چرا که اساساً موسیقی بدون تصویر کار سختی برای همه گیر شدن دارد و همانگونه که می بینیم نبود رسانه تصویری باعث می شود خوانندگان میل به شبکه های ماهواره ای پیدا کنند و نتیجه آن هم ممنوع الکاری و ممنوع الصوتی و … می شود. رسانه ملی هم که دیگر جای بحث ندارد و برای اثبات این حرف چند مثال می زنم: سال گذشته هم جشنواره فیلم فجر برگزار شد، هم جشنواره موسیقی فجر، ولی رسانه ها علی الخصوص رسانه ملی به کدام یک وقت بیشتری اختصاص داد؟ در همین رسانه ملی چند ساعت صرف موسیقی و چند ساعت صرف سینما می شود؟ برنامه ” دستان ” چرا در کنداکتور یکی از کم بیننده ترین شبکه های تلویزیونی قرار می گیرد و برنامه ” هفت ” در بهترین زمان ممکن روی آنتن می رود.حال کاری نداریم که همین رسانه در مناسبت های خاص دست به دامان اهالی موسیقی می شود و از محبوبیت این هنر استفاده کافی و وافی را می برد.
در این یک مورد فکر نمی کنم اصلاً نیازی به بحث و جدل باشد، چرا که موسیقی هم همانند سینما می بایستی دارای یک رسانه تصویری باشد تا هنرمندان بتوانند آثار خود را از این طریق به مردم ارائه کنند.

تبعیض فاحش بین موسیقی سنتی و پاپ

چندی پیش یکی از خوانندگان موسیقی اصیل ایراین قطعه ای را به صورت یک کلیپ تصویری در شبکه های ماهواره ای منتشر کرد که بنابر قانون نانوشته وزارت ارشاد می بایستی بین 4 تا 6 ماه از انجام فعالیت های مجاز موسیقی منع می شد، اما آیا این اتفاق رخ داد؟ نه تنها مشکلی برای وی پیش نیامد بلکه این قطعه مدتها در صدا و سیما نیز پخش شد. همین کار توسط بعضی خوانندگان پاپ رخ داد، آنها برای قطعه خود کلیپی سالم و بدون وجود مسائل غیر اخلاقی تهیه کردند اما بین 6 ماه تا 2 سال ممنوع الکار شدند.

لازم به ذکر است موضوع اصلی، ممنوع الکار شدن یا نشدن خوانندگان نیست، بلکه برخورد سلیقه ای مسئولین است که قانون را در قبال همه یکسان اجرا نمی کنند.

وبسایت ها جور مجلات زرد را می کشند

مجلات عموماً برای فروش بیشتر اقداماتی می کنند که تا به امروز ضربه های فراوانی به موسیقی پاپ زده است، دعواهای رسانه ای خوانندگان و مصاحبه های بی محتوا از جمله اقدامات این نشریات است. کم تر دیده می شود همین معدود نشریات حوزه موسیقی نقد و بررسی آلبوم یا عملکرد اهالی موسیقی را در نشریه خود به چاپ برسانند. نشریات دیگر نیز هر از گاهی مصاحبه هایی از خوانندگان مطرح منتشر می کنند تا با روی جلد رفتن عکس آقای سوپر استار، کمی فروش مجله تأمین شود.

 البته نا گفته نماند در این بین وبسایت های مختص موسیقی عملکرد به نسبت بهتری داشته اند و با تحلیل کارشناسانه مسائل موسیقی سعی در افزایش سطح موسیقایی مخاطب دارند. تعدد این وبسایت ها بدون شک به کمیت آن لطمه وارد کرده، اما همین حضورشان هم به از نبودشان است.

منبع: اختصاصی موسیقی پارس

5 دیدگاه‌ها

  1. واقعاً سبک نوشتار جناب عالی فوق العادست
    شاید با نیمی از مقاله مخالف باشم ولی نحوه بیان شما مخالفتی باقی نمیذاره

  2. بله علی خان 😛 اتفاقا گفتم نکنه برنامه جدیده من خبر ندارم :))

    بله متاسفانه . موسیقی داره مظلوم واقع میشه و بیشتر ازون کسایی که موسیقی رو علم و هنری فاخر میدونن و دوسش دارن اما شرایط …!!!!!!

    ممنون موزیک پارس .

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید